Sesini hiç duymadım, kokunu da bilmiyorum. Seni sadece resimlerinden ve uzaktan görebiliyorum. Bana ne kadar acı verse de gözlerinin içine bakıp gülümseyemiyorum, olmuyor, yapamıyorum. Umursamıyormuş gibi davranıyorum farkındayım ama inan ki yanından geçerken gözlerinin en derinine bakarak seni seviyorum demek istiyorum. Seni çok seviyorum. Kocaman gülümsemenden öpmek istiyorum. Sarı düz saçlarını okşamak sonrasında başını senin için çarpan kalbimin üstüne koymak istiyorum. Bunu gerçekten çok istiyorum. Haykırmak istiyorum herkese seni sevdiğimi. Elinden tutmak istiyorum, kokunu doya doya içime çekmek ve sarılmak istiyorum ama yapamıyorum işte… Ben, sana seni sevdiğimi söylemeye korkacak kadar aciz bir insanım. Özür dilerim hiç olmayacak sevgilim. Cesur olmazsam olamayacak bir şey bu. Lütfen beni affet olur mu? Seni seviyorum…

Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir. Her    zaman aynı fırsatları sunmaz. Toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların, savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün. Bir akşamüstü yanımızda kimsecikler olmaz.  Ya da olanlar, olması gerekenler değildir.